Në çdo klub apo restorant të parët që do të dëgjosh janë të dehurit. Dhe natyrisht qetësia nuk vendoset duke ulëritur më tepër se ta. Marrëdhëniet Shqipëri – Greqi janë shpesh viktimë e përpjekjeve për pengmarrje nga ana e individëve, grupeve apo edhe organizatave. Kjo përpjekje lehtësohet nga tundimi për të bërë të njëjtën gjë ose më keq sesa shovinisti, racisti apo ksenofobi i fqinjit. Por çfarë e dallon ksenofobin grek nga ksenofobi shqiptar? Asgjë. Ne akuzojmë grekët se i shohin shqiptarët përmes stereotipeve: mafiozë, keqbërës, etj. A nuk është edhe ky një stereotip? Por i yni ama! A nuk është një stereotip ai i “grekut që përdor stereotipe”? A nuk i shohim edhe ne grekët përmes stereotipeve tona (racist, i pabesë, etj)? A janë të gjithë grekët të tillë? Natyrisht jo. Njoh pak grekë, por asnjë prej tyre nuk përfaqësohet prej ushtarëve grekë që pamë në televizione këto ditë. Nuk kam konstatuar se miqtë e mi grekë do të donin të vishnin lëkurën time prej shqiptari e as të ngrinin dolli me gjakun tim. Njësoj njoh plot shqiptarë që nuk i shohin grekët përmes stereotipeve. A përfaqësohen shqiptarët nga një grup njerëzit që djegin një flamur grek, apo grekët nga një grup njerëzit që këndojnë këngë patetike nacionaliste? A mund t’ia lejojmë vetes ta njohim njeri-tjetrin përmes stereotipeve? Dhe meqenëse po shkruaj në një gazetë shqiptare më duhet të pyes në rradhë të parë bashkëkombasit e mi? A kemi të drejtë të presim nga grekët diçka që nuk kemi ndër mend t’ua japim vetë? Çfarë na jep të drejtën të mendojmë se “ata e nisën të parët”? A jemi vërtet të sigurtë se mekanizmi nacionalist i interpretimit të historisë është “objektiv” vetëm te shqiptarët, ndërsa “subjektiv” tek gjithë të tjerët? Mos ndoshta një pjesë e jona po sillet si ata fëmijët e vegjël që impresionojnë shokët me histori me fantazma dhe pastaj nuk i ze gjumi natën nga frika e fantazmave që i kanë krijuar vetë?